In zijn gedicht Santiago roept dichter-filosoof David Whyte op tot vertrouwen in de weg die je al aan het gaan bent. Hij zegt het doorleefd en precies.
Voor mij gaat dit niet over gelatenheid of onverschilligheid. Het is eerder wat de taoïsten Wu Wei noemen: meebewegen met de stroom, niet ertegenin. Of zoals Dag Hammarskjöld het ooit verwoordde:
“De weg koos jou. Kies jij hem ook?”
In mijn ontwikkeling (als leider) speelt die spanning tussen invloed en overgave een centrale rol.
Hoe ver kan, of moet, ik de wereld, een team, een organisatie meenemen in mijn visie? En wanneer laat ik juist los, vertrouw ik, en geef ik ruimte?
Vragen die me dan bezighouden:
- Als ik geen richting geef, wie dan wel?
- Als ik niet stuur, maar luister, is dat genoeg?
- Als iets niet lukt, is dat mijn verantwoordelijkheid?
- En wanneer is bijsturen geen opgeven?
Steeds weer kom ik uit bij dezelfde opdracht:
- Naast leiding geven, ook toevertrouwen.
- Naast richting, ook ruimte geven.
- Naast me vastbijten, ook mildheid oefenen.
- En wat van de ander is, ook echt bij de ander laten.
Gedichten zoals die van David Whyte helpen me die opdracht te omarmen. Leiderschap vraagt allebei: de moed om richting te geven, en het vertrouwen om los te laten.
