“De CEO voelt zich vaak eenzaam,” kopt het FD.
En eerlijk? Dat klopt.
Nee, we hoeven geen medelijden te hebben met bestuurders die ogenschijnlijk ‘alles op orde’ hebben. Maar wél mogen we erkennen dat leiderschap eenzaam kan zijn.
Waarom? Omdat macht relaties verandert:
- Iedereen wil iets van je
- Je hebt geen (of minder) directe peers binnen je organisatie
- Mensen kijken naar jou voor antwoorden
- Je wordt vaker naar de mond gepraat dan écht gespiegeld
- En je hebt geen leidinggevende waar je zelf terecht kunt
Als je dan geen bewust gekozen plek hebt om op te laden, gespiegeld te worden en echte steun te ervaren, loop je langzaam leeg.
Daarom is een Basecamp cruciaal: een plek waar vertrouwen en verbinding met gelijken centraal staan. Een plek waar je kunt zijn in plaats van moet sturen.
Zonder Basecamp:
- Ervaar je meer stress en trek je je terug
- Ontstaat er afstand tot de werkvloer (of ga je juist op de verkeerde plek steun zoeken)
- Worden beslissingen genomen op basis van vertekende info
- En groeit het beeld van de ‘ivoren toren’
Een Basecamp ontstaat niet vanzelf, zeker niet naarmate je hoger in de boom zit. Dus: organiseer het bewust.
- In een groep met andere leiders
- Met een externe begeleider
- Of in de natuur, op de fiets, met mensen die geen agenda hebben behalve jou zien zoals je bent.
Wat me raakte in het FD-artikel, was dit:
“Het is positief dat er ruimte komt voor eenzaamheid en dat je daarover open mag zijn. Maar het moet niet te soft worden.”
Mee eens. De eenzaamheid hoort ook bij een leidersplek, en hierover steun zoeken bij de mensen die je aanstuurt is niet de juiste route.
Juist daarom is het zo belangrijk om je Basecamp te bouwen: buiten de verticale hiërarchie, in horizontale verbinding.
