Na een intake van 45 minuten beseft Lotte voor het eerst hoeveel meer ze zich gezien voelt als ze niet telkens haar vlotte babbel inzet.
Intakes met leiders die deelnemen aan ons programma. Voor mij is het een soort sprintrace: weinig tijd, werken op de millimeter, opperste concentratie en ontspannen in de flow.
Woorden doen ertoe, maar ook als ik geen woord van de ander versta, vertelt de verschijning veel.
Je moet niet alleen kijken, je moet het kunnen zien.
Ik zie bijvoorbeeld:
- Lotte: heldere ogen die scherp registreren en een intelligente babbel die controle houdt.
- Rick: een getraind lijf dat perfect in orde is, keurige kleding en weinig eigenaardigheden.
- Vera: schouders die veel kunnen dragen, wallen en ogen die zacht naar me kijken.
Zo heb ik al voor we überhaupt iets inhoudelijks hebben uitgewisseld een idee van wat deze drie leiders goed kunnen en ook waar de uitdaging zit.
- Lotte: een snelle denker die ook mag leren voelen en toevertrouwen.
- Rick: mr. of mrs. perfect die ook mag leren meer van zichzelf te laten zien.
- Vera: iemand met aandacht voor de ander en wat moeilijk is, die ook ruimte mag maken voor eigen behoeften en lichtheid.
Natuurlijk, die eerste hypothese vraagt toetsen. Vervolgvragen. Opnieuw kijken en voelen. Wat roept dit bij mij op? Waar word ik geraakt? Wat vertelt me dat?
Inmiddels kan ik erop vertrouwen dat ik de sprintrace ‘win’: dat die korte intake de gewenste inzichten en ervaring brengt. Zo zegt Lotte aan het eind:
“Ja, zo doe ik dat. Het heeft me ver gebracht, ik wil het niet kwijt, én dit gedrag kost me veel. Het anders doen.. Poeh, spannend! Maar je hebt me al even laten ervaren wat het me zou brengen!”
Dat is de kracht van dit werk: in korte tijd met iemand naar de kern gaan, en een nieuw perspectief openen.
